szukając sensu, w każdym z dźwięków.
nocy zgrzytów i jęków, pociągu bębnów.
pijanych śmiechu ulic, uderzeń stóp o bruk.
krzyków z okien, uderzeń pięścią w stół.
dlaczego tak gram? stale pytasz.
przez pięciolinie kreślone na chodnikach,
przez ilość oktaw na szarych płytach.
przez pewnego muzyka i jego melodie życia.

szukając sensu, w kazdym z dźwięków.
nocy miejskiej zgiełku, kropli bębnów.
trzeźwiejących alejach, parkach, ławkach.
echu zbitego talerza, w tle płacząca matka.
komu ja tak gram? Ty znowu pytasz.
nie ludziom i nie miastu, które wódką oddycha.
i nie Tobie, bo zbyt wiele słyszę pytań.
ja gram nocy, dla mnie to sposób bycia za życia.

szukając sensu, w każdym z dźwięków
nocy pełnej lęków, wizji, zdarzeń, gestów.
interpretacji słów niewypowiedzianych.
melorecytacji wierszy głów nieokiełznanych.
tu - tupot stóp, śladów tu coraz więcej.
coraz cześciej tu, między każdym bębnem.
między słów szelestem, gdzie stale ich więcej.
armada gwiazd, księżyc i ja dziś jestem.

szukajac sensu, w każdym z dźwieków
pośród pędu, zgrzytu bruku pod stopami
między szarymi ulicami, a niebiosami.
w szumie świateł zmienianych nad pasami.
o Pani nocy, sam dziś chce kroczyć!
o Pani nocy, wśród głosów proroczych!
przejde sam, pośród bram, ponad trotuar.
mrok zalewa ciszą miasto - nie, to bzdura!
tu koncert pod fasadą, bezczelnie nago.
przejdą samotnie dźwięki usypiane rano.
