
ref.
my - jesteśmy, my - i te twarze.
stworzyć więzi, jak oswoić, tę myśl prawie.
dziś mi się zdaję, że i bez śmierci
ludzie mijają, a nie odchodzą w pamięci.


jesteśmy i nazwij to jak chcesz, proszę.
byliśmy, mówione z goryczą i żalem w głosie.
wydarzeń pokłosie, mówie to bezosobowo.
bez adresata. wiesz, jesteśmy tylko sobą.
prostą jednostką ludzką, sterowaną głosowo.
prosto stracić bliskość z bliską osobą.
nie mam pretensji, choć straciłem kilku z was
czas zatarł szlak, czas? albo i Ty i ja.
dziś mówię carpie diem, a mam plany na po jutrze.
po jutrze? ona, studia, muzyka. więcej później.
szanuje twoją drogę, twój wybór.
jakie półśrodki? nie chce mieć na nią wpływu.
dziś powiem przyjacielu, ale ważę te słowa
jesteśmy tylko ludźmi i to też tylko słowa.
z Tobą też się nie zgodzę, ludzie nie odchodzą.
oni mijają się często, idąc tą samą drogą.


Byliśmy, jesteśmy, będziemy na zawsze,
choć nie zawsze to wszystko było tak łatwe.
Te same twarze, ale już innych osób,
i więzi budowane krok po kroku.
Wciąż tłumy wokół, ale nie liczy się nikt,
byliśmy, jesteśmy po to, by razem być.
Teraz tylko my, Ty i ja jako jedność,
tylko Ty, wciąż niewinna jak dziecko.
I wiem, nigdy nie odeszłaś naprawdę, 
tylko mijaliśmy się za każdym razem. 
Została pamięć i te blizny na sercu,
gdyby nie to, nie byłoby nas w tym miejscu.
Wciąż nie ma w tym sensu i nigdy nie było, 
ale nikt nie powiedział, że logika to miłość.
Życie jest chwilą, lecz nawet po śmierci, 
nie odejdziesz, a zostaniesz w pamięci.


cisza... ja. boję się ciszy.
kiedy jęk wentylator, zlewa rytm ulicy
ze słabym echem zdań. tylko to usłyszysz.
mówie wtedy nocy graj, bez skutku i przyczyn.
telefon milczy, przelana czara goryczy
nie masz na co liczyć, odejdź w tej ciszy.
nuta poezji umysł pieści, dogrywa smutne pieśni.
to my - ludzie, upadliśmy pierwsi.
byliśmy trzeźwi, jesteśmy pijani absurdem.
patos to słowa wspólne, twarze tak dumne.
ironia życia? nie, cynizm wrodzony.
my - traci wartość, czas nas policzony.
jesteśmy sami na tym świecie, jednostka ludzka.
niby postawa nietrudna, ale trudno ustać.
Tobie też mówie dziękuje, bo wiem dzisiaj.
jesteśmy my, dwa słowa sensem życia.


Jesteśmy ciągle i to największy cud,
z pozoru to nonsens, ale tak chciał Bóg.
Spośród setek dróg, wybrałem tę Jedyną,
i upadłem na bruk, by docenić miłość.
Wtedy żyłem chwilą, dziś to nie ma sensu,
dziś, buduję przyszłość od fundamentów.
Jesteśmy w tym samym miejscu, my - razem, 
dokładnie po roku, ale z większym bagażem.
I te twarze, zakryte maską obojętności, 
to tylko my - zbyt szybko dorośli.
Byliśmy, jesteśmy, i wiele przed nami,
na kartach poezji, my - niezapomniani.
My - to problem dla nich, woleli odejść, 
dzisiaj mijają nas na tej samej drodze.
Dziękuję, Boże, już nie boję się śmierci, 
bo mimo upływu czasu - my jesteśmy