nie interesuje mnie to, jestem poetą.
filigranowy król pariasów, działam jak detoks.
ponad i przed, obok, nad i pod sobą.
sam dla siebie, indywiduum, jednogłosowo.
witaj nocy za dnia, dniu nocą, sprawdzam.
sam kroczysz pośród nocy jak chandra.
słów awangarda, w kształcie i detalu prawda.
to cyrograf z diabłem jak u Fausta.


to my i te domy, gdy
usypiam sny, sam na sam z nim.
ty, idziesz boso czy
katharsis muzyką przez łzy.
to znów te sny.
to oni i te balkony.
o zimne parapety deszcz dzwoni.
niezgrabnie spływa po skroni
potem zanuża się w łez toni.


wychodzę nocą, bo widzę nocą więcej.
mijam setny raz ciebie, kreślę pętle.
sto pierwszy, bo pierwszy raz zawsze jest pierwszy.
potem bez uczuć już tylko pieprzysz.
i możesz mówić o nich,
możesz pisać wiersze o nich,
możesz śnić o nich.
w mechanicznej pogoni.
do euforii.


znasz to z autopsji, słyszysz głosy.
słyszysz płacz i modlitwy nocy. i nie raz,
widzisz matki łzy, ból skrywany gdy
on wychodzi, zamykając z trzaskiem drzwi.
potem echo kroków, niesione po klatce,
sięga po ostatnie piętro, masz na dłoni prawdę.
mieszkasz obok i za każdym razem
przechodzisz obok, widzisz te same twarze.


oko w oko, ukryjesz strach tylko nocą.
ból, a krew ma inny kolor nocą.
kilka chwil i twarz analizuje chodnik.
nic nie widziano, widzisz ciało w agonii.
wzrok ostrość trwoni, czy to oni?
potem kwiaty, znicze, łzy i spiżowy pomnik.
to kilka historii, to historie nocne.
szczęście - płacz. radość - żal. narodziny - pogrzeb.
