to nie noc nuży oczy, lecz mrok zamyka powieki.
by spokojne śnić, iść po zapomnienia leki.
umysł kaleki, to dla ust i głowy miraż
niby ambrozja bogów, ale noc to tylko chwila.
poczucie czasu w nas zabiła, wskrzesiła rozum,
czucie w palcach znowu, jak po jednym z mrozów.
rankiem wstane, odsunę nad oknem firanę.
niczym pełne niebo, morze chmurami wezbrane.
zakrywam ranę, ból wczorajszego popołudnia.
ale czym dla nas ból? to jak bezdenna studia.
spędzam kolejne pół dnia, nad kartką w zeszycie.
znajdź odpowiedź - to fikcja czy życie?
to historii prolog, nocnych epizodów zestaw.
nieregularny miks - czas o nocy mówić przestać.