muszę, przelać myśli potok, łez tuszem na papier.
by pochmurną nocą móc iść z nimi tym szlakiem.
dostrzec nieba strate, brak znaków na niebie,
iść za twoim zapachem, znów nie znaleźć Ciebie.
z gracją w ruchach, Polaris pisząc słowa szukam.
od okien po trotuar, ciemności Pani głucha.
w nutach, trudny konstelacji schemat,
te płomyki to przewodnik po utopijnych marzeniach.
to złudny miraż albo ja widzę wizję świata
widzę oczy wszystkie, nieobecnych tego świata.
tam jedna z nich, lekko migocze zza chmur.
kiedy zgaśnie, ktoś bliski pogrąży się w płaczu.
czy mają na nas taki wpływ, czy to przesądy?
enigmatyczne piękno, tej nocnej hordy.
setki zagadek w nich, setki przyczyn pragnień.
a Ty czekasz sondując granat, może któraś spadnie.


piszę słowa by dać chwilom, żyć na scenie,
jeden rok zmienił to czego już nie zmienie.
mam marzenie, może to też sen jak u Freuda.
podświadomości twór, a może tylko teoria?
noc spokojna, sam jak złodziej słów na gzymsie.
drugi to grabieżca nut, tuż pod budynkiem.
ciemność płonie, miasto goreje w mroku,
słyszysz cisze? nie, to odgłos naszych kroków.
słyszysz kroki? to my jak u Jana apokalipsa.
planety spadną, pijani kroczą po elipsach.
z nut tu gra wirtuoz, Bóg kroczy samotnie
symfonia żalu i płaczu, płoną pochodnie.
jedna z wizji, danych tylko mi tej nocy.
precz poeci konformiści, poeci niemocy.
dalej chce kroczyć, pośród zgliszczy miasta.
została noc i gwiazdy, nasz czas nastał.


Ty, tańcz na uczuć zgliszczach,
o poranku boso na wrzosowiskach,
majestatycznie jak Akwizgran
patetycznie jak żegnaj w listach.
tańcz! i zapomnij wszystko!
tańcz! daj mi tę ostatnią bliskość!
wtulona w aksamitny szalik 
w zieleni ławek nad rzeką
w jesienny pejzaż, w odcieniach Twych korali
w deszczu łez nad nami!
teraz samotnie, tylko dla nich! sam!
jak nieboskłon nad dachami,
niedoskonały jak melodia grana tercjami.
między nami stale coraz więcej.
a szczęście?


nie mów nic proszę, daj nam chlonnąć emocję
to tylko gorszy moment, dziś to takie proste.
cisza i znów come back, myślę koniec? nonsens.
zaszklone oczy i te słowa jak w książce.
wiem i ja też czasem miałem takie chwile,
Ty wiesz dobrze, bo też w sens zwątpiłem.
myślę ile, mogę dać za to, że dziś jesteś.
czasem to szczeście, jak woda w ręcę.
jeśli mogę prosić to dziś proszę Boga,
o jeszcze więcej ufności w obietnice i słowa.
o siłę w zwątpieniu, które jeszcze na drogach.
bo potknięcie o kamień, to nie przeszkoda.
nie umiem mówić o emocjach tak jak o nich pisze.
czasem głupio rozdrapuje rany i patrze na klisze.
chwile ciche, bo do nich też chce wracać.
by wiedzieć jedno - miłość to też nad sobą praca.