jak aktorzy marni, marionetki w wirze zdarzeń,
tylko pytam, kto wypłaca nam garze?
widzę twarzę tych których obok nie ma,
to ponoć próba czy farsa, taki sens istnienia.
nic się nie zmienia, nic. czuje dotyk.
pytam dlaczego? światło. stop. środek nocy.
i stale widzę przez mgłe, pytam coraz cześciej.
czy da się pustkę wypełnić? zapełnić miejsce?
pamiętam ciągle, choć pamięć to w plecy cios.
ale wierzę, że słyszysz, nie jeden głos.


to życie uczy nas pokory, i ta nauka jest długa
kolejne wzloty i upadki, dla nas kolejna próba.
wielu słucha, albo czuwaniem usypia sen,
noc długa, a wspomnienia z niej to jak sen.
potem nadchodzi dzień i owy czar pryska
jak prawie skończona opowieść, kolejna przystań.
wiesz brat wątpię, bo widzę nonsens
niedorzeczność, która mąci rozsądek.
i znowu pytam, trafiam w otchłań życia
głębię pytań, która ociera o sens bycia.
egzystencji zwyczaj albo ludzki przywilej
w słów klisze, łapać kadry tylko na chwilę.
dziś, napisałem setki słów, setki wspomnień.
nie znam stu nut, a sto kroków do niej.
mogę po firnament iść, dać upust wyobraźni
a nasza puenta? kiedyś i ona się wyjaśni.


wiem, tak boli sen, a tlen jak antybiotyk
samotny spacer nocny to lek na kłopoty.
deszcz zmywa dotyk i wydrążone łez ścieżki
zakreślone sentencje w nieudolnej poezji.
my, jesteśmy wierni, bo warto ufać,
warto słuchać, słów szeptanych do ucha.
warto wierzyć, w ten ostatni ludzki bastion
stanąć oko w oko, zmierzyć się z prawdą.
i chyba mogę dać świadectwo, tak to nazywają.
metafizyka, która jest dla nas przystanią
tęsknota za nią, i prośba do Boga.
obiecałem, że to nie będą tylko słowa.
klęknąłem pierwszy raz, i nie raz. wątpisz?
zaufanie, nie wiara pustej teorii.
zrobić z rzeczy małych fundamanet dla życia.
o nic więcej nie pytaj, za oknem świta.



***
Pamięci trójki osób.

Przyjaciela, 
wyjątkowego dziecka 
oraz wspaniałego człowieka.