jeszcze czuć w przedpokoju jej zapach perfum.
jak Matt Murdock, widzę twarz w kroplach deszczu.
szukam sensu drogi, pośród sennych ulic miasta
które oddycha spalinami, między nami namiastka
chwil, bo wokół setki wspomnień
i choć duszę to w środku, nie umiem zapomnieć.
i często gonię oddech, puls bicia serca.
ono wciska stop, tylko, że wraca jak pętla.
i znów mijam przystanek, ta sama linia,
jeden dwa, dwanaście i tylko między nami chwila.
lecz ona mija, jak mijam się sam, bywa.
myślę, czy mam siłę, by móc jeszcze wygrywać.
ta sama trasa, ci sami ludzie na ogół.
strumień świadomości Prousta, albo gra bogów.
tuż po zmroku, między punktem A i B.
między jawą a snem, walką nocy z dniem.


ref.
sposoby percepcji, miasto ciągle nie śpi,
uczuciami deformuje zmysły w części,
wyobraźnia tętni, i tym leczy serca
zatrzymuje we mnie ludzi, chwile i miejsca.


Potykam się o infrastrukturę,
Spojrzeń - czując się jak implant pod skrórę,
Wszyty - między zaszczyty a brud podwórek,
Pokusy - co krok walczysz by im nie ulec,
Wzrok zawodzi mnie jak Peugeot kumpla,
Wśród - srok brodzić przyszło mi tutaj,
Lud drogi by cię okradł z buta,
Gdybyś tylko krzywo ich zlukał, posłuchaj.
Miasto nie milczy, znasz te budynki,
Starsze niż ty w nich,
walące tynki, są dla nas wszystkim.
Miasto - obchodzę je wzdłuż i wszerz.
Ma wartość każde z tych miejsc.
Zrozum, uciec stąd,
odpocząć choćby na czas jakiś.
Zawsze odświeży to trochę jak tik-taki.
By znów wrócić do tych twarzy i miejsc.
Gdzie, znasz ludzi i nie zgubisz się też.



one są cześci, chwile ulotne tak często,
czasami przez to, potykam się o przeszłość.
zdzieram łokcie, to takie naiwne i proste,
wymazać uczucia, wspomnienia i emocje.
przez barwę ust z rozdrapanej rany.
przez ten czas, w którym się mijamy.
przez zapach traw, lata, które tkwi w nas.
przez ten czas, pamięć miejsc i dat.
a z wiekiem mija i ona, w strumieniu tonie.
jak chłód tych spojrzeń, gdy mijały się dłonie.
gdy ten sam czas kreślił kolejny koniec.
gdy wygrywało pragniene kolejnych podniet.
myślałaś o mnie, nie, to sztuczny impuls.
sam jak parias, na jednym z gzymsów.
na jednej z dróg, ku wiecznej otchłani.
a dzięki niemu, nigdy nie jesteśmy sami.
