mijam Cię w mieście,
i choć to nie moja przestrzen.
cierpię patrząc przez te,
zmęczone oczy bierne.
jednostki grzeszne,
ciała obarczone jestestwem.
ludzkie kary cielesne,
widzieć niemocy bezkres.
ja, widzę Cię wszędzie,
tylko tam gdzie jestem.
pytam się coraz częściej,
gdzie Ty jesteś?
ja pisze wiersze,
coraz piękniejsze.
poeta - słowo - wariacja - przestrzeń.
myśli me grzeszne,
rozbieram Cię coraz częściej
naga stajesz we mgle.
i bezszelestnie,
muskasz me usta we śnie.


ref.
w obłędzie pytam,
gdzie jesteś? gdzie jesteś?
w omamach tonę,
gdzie jesteś? gdzie jesteś?
prawdę skrywam,
gdzie jesteś? gdzie jesteś?
i we śnie widzę,
gdzie jesteś? gdzie jesteś?


niejednoznaczność, 
mam Cię na własność,
a prymitywy podnoszą głosy
to przypadłość!
egoizm zmieszany z pogardą,
wygłaszam prawdziwe kłamstwo!
przeciwko twoim racjom!
nieokreślona ignorancjo!
bezduszna prowokacjo!
nie rozumiesz,
odpychasz spacją.
literalnie odbierasz hasło.
łączysz namiętność z dziką fantazją.

robię do tyłu kroku,
szukam Cię wciąż,
ponad dachy ulatuje myśli potok, 
ulice zalewa zmrok.
mijam Cię w mieście,
i ciągle cierpię,
bo to nie moja przestrzeń.
znasz to, kocham swoją eternię.
