jedno serce masz, jedno i nic więcej
jedno pytanie, komu? jak u joterpe.
i coraz częściej, pytam dla kogo i po co,
cierpliwie kreślę myśli w słowa nocą.
zdewaluowany pejzaż owych słów w tekstach,
słucham i dziwię się, mówie sobie przestań
pisać rap, liryke czy poezje ulicy
nazwij to sam, tu każdy przecinek krzyczy.
poezja milczy i nie szuka poklasku.
to tylko wartość jak drobina piasku.
o słońca brzasku, kiedy usypiam sen
nasze historie nocne, których nie zna dzień.
nie historie, wiem, których się spodziewasz.
lecz podróż miastem nocą po mapie nieba.
i o wiele nie proszę, tylko daj chwilę.
chodź ze mną miastem tym, zobacz gdzie byłem.


ref.
to setki epizodów, z klatek schodowych bloków.
pięter przekrój, bądź tuż gdzieś na rogu.
schematów ogół, by dać żyć dziś słowu.
historie nocne, zwykłych ludzi nie bogów.


Nieugięty parapet podtrzymuje wyobraźnię, 
z Niego rzut okiem na zmrok, coś mnie ciągnie w tą relację. 
Nie zasnę, nie tylko ja, są przecież inni, 
Zwykli spacerowicze? Dla mnie nocni heretycy. 
Bliżej mroku usłyszę więcej opowieści niż ktokolwiek 
Kiedykolwiek zdoła w blasku dnia pomieścić. 
Gdy opadną emocje, zasną ulice rzeźbione w smogu, 
Odtworzę zapis dnia, klika poglądów. 
Na błędy dobry moment przyjdzie gdy porzucę próby, 
Oddycham z pełną ulgą bo przede mną niemal tuzin. 
Pójdziemy razem, historie muszą znać swoich herosów, 
Jedynie noc je przekaże bez użycia głosu. 
Świat może nam wbijać igły prosto w serce, 
Nie krępuj się- każdy impuls wpływa na percepcję. 
Chce widzieć wasze twarze gdy wzejdzie słońce 
 				i na powrót zasili mrok w historie nocne.  


dalej.. słowa na kartce, które kreśle
kreślą trase kroków i coś jeszcze,
i coraz częsciej, pytam, gdzie i dlaczego?
rodzi się pomysł, a z niego coś pięknego.
ubywa lat nam, i przybywa wydarzeń.
które wpisane trwale w nas jak tatuaże.
patrzę na twarzę, widzę grymas ojca,
i refleksje, że to już połowa do końca,
ale i radość, bo i on widzi efekty,
lata poświęcień i oddania bez reszty.
widzę też coraz częściej setki zmartwień,
pochylone czoła, głowy trzymane za gardziel.
piszę nocą.. bo słowa układają do snu,
spisuje wnioski, które budują kręgosłup.
to smak życia, gorzki jak łzy do snu,
efekty nocnych rozmów, kolejnych bodźców.